تا سال آینده

بیش از هر چیز این نوشتار برای ایجاد پایبندی در من برای استمرار و داشتن برنامه برای وبلاگ نویسی است.

نه آن‌که وبلاگ نویسی در همان ابتدا بتواند تحولی در من ایجاد کند، اما همان‌طور که گفتم به نظر می‌تواند آینه‌ای شود که خودم را در آن ببینم (مواردی همچون شیوه نوشتم، آنچه به آن‌ها می‌اندیشم، دغدغه‌هایم و …).

مدنظرم دارم در این خانه، هر حداقل ۷ تا ۱۰ روز یک‌بار نوشتاری منتشر کنم. به بیانی دیگر در انتها سال اول وبلاگ نویسی‌ام، حداقل ۳۶ تا ۴۸ نوشتار بر روی این وبلاگ منتشر کرده‌ام.

ادامه نوشتار

آغازی که بر آن پایانی نیست

یکی از مواردی که اینک ذهن مرا به سمت خودش جلب کرد، اولین نوشتار (پست) بلاگ افراد دیگر است (از اولین نوشتار دوستانم تا افرادی که تابه‌حال به خانه‌شان نرفته‌ام). برایم جالب شد بدانم دیگر افراد در اولین نوشتار خانه‌شان چه گفته‌اند.

به نظرم می‌رسد نوشتن (تایپ کردن) اولین نوشته هر خانه‌ای، به‌مانند گریه‌ای است که کودک پس از خارج شدن از رحم می‌کند. سخت است. نمی‌دانی باید از چه بگویی. یک نوع ابهام یا بهتر است بگویم گنگی در وجودت هست، یک چه باید بگویم.

در کنار این گریه دردناک (واقعاً اولین گریه کودک، دردناک یا سخت است؟), کودک به دنیا می‌آید. پا به دنیای ناشناخته‌ها می‌گذارد. دنیایی که تابه‌حال آن را ندیده بوده است.

ادامه نوشتار